De Wachtzaal

Op het moment dat Wannes Van de Velde overleed in 2008 aan de gevolgen van chronische leukemie, was hij nog naarstig aan het werk aan een boek dat zijn hele leven zou samenvatten. Daarbij was van bij het begin duidelijk dat dit geen gewone biografie zou worden, maar een boek over zingen en de manier waarop dit van bij zijn geboorte tot aan zijn laatste adem zijn leven beheerste. Overigens heeft Wannes Van de velde veel geschreven en vooral naar het einde van zijn leven toen de ziekte het hem gedurende langere periodes onmogelijk maakte om te zingen op het podium, zijn enkele ontroerend mooie teksten ontstaan. In die zin komen in ‘Over Zingen’ twee belangrijke creatieve lijnen samen: zowel het zingen als het schrijven. Tegelijk is de tekst hopeloos onafgewerkt gebleven. Niet alles wat verteld moest worden heeft Wannes nog kunnen behandelen en vooral het ingrijpende proces van herschrijven en eindeloos aanpassen tot elk woord precies juist staat – een proces dat zijn uitgever bij de p...

“Aan deze leegte valt niet te tornen, we krijgen ze niet van haar plek”. In zijn zopas uitgegeven dagboekfragmenten stapelt Wannes Van de Velde de uitgelezen woorden en doorleefde wijsheid laag na laag op elkaar. Terwijl de leegte blijft, kabbelen traag en ingetogen zijn gedachten steeds verder. Het schrijven van Wannes Van de Velde is een zoeken naar trage lijnen en deze zo lang mogelijk aanhouden. Hij is als Sysifus die zich telkens weer omdraait om zijn steen op de helling te rollen, of ook wel als een zwerver die ver voorbij de terminus gedwaald is om de rustige golfslag van het leven zo lang mogelijk te ondergaan. ‘Adem, ruimte, traagheid’, schrijft Wannes, “het is de moeilijke weg, maar uiteindelijk de meest lonende.” Dit dagboek is een zes jaar diepe ademhaling, breed uitgeschreven en tastbaar gemaakt in de tijd: “Ondertussen reist de planeet rustig verder en ik ook, met het weinige dat mijn handen kunnen omvatten”. De lijn die dit boek door de leegte trekt, is bovendien een rad...

“De dagen die me resten, ze jagen me de velden in”, zong Wannes Van de Velde op het hoogtepunt van zijn carrière. Toen ik dit lied twaalf jaar geleden voor het eerst hoorde, vroeg ik me af of het een verwijzing inhield naar de naam van de zanger. Achteraf gezien bleken het alvast profetische woorden te zijn. Op het moment waarop bloedkanker van het levenseinde van Wannes Van de Velde een concrete realiteit maakt, begint voor hem een nieuwe tocht die zowel naar binnen als naar buiten voert. Twee gelijklopende bewegingen, een vluchtige dans met de waarheid die nooit gekend wordt maar steeds vermoeden blijft. Niet de angst voor de dood doet de zanger in zichzelf afdalen, maar eerder een milde open aandacht, een speelse verwondering om wat zich in hemzelf afspeelt en de manier waarop dit van invloed is op zijn denken en handelen. De ziekte als een bedeesde gezel die, nadat hij zich ermee verzoend heeft, met hem meereist door tijd en ruimte. Beloken dagen, het derde deel van de biografie va...